Լինելով շրջափակված Արցախը

Այս աշխատանքը ներկայացվել է «Շրջափակված Արցախ» մրցույթին

 

Այն, ինչ իրոք սիրում ես, երբեք չեն խլի քեզնից,

 Այն, ինչ իրոք սիրում ես, քո ճշմարիտ ժառանգությունն է:[1]

 

Է. Փ.

 

Ավելին քան բույսը, ստվերը բույսի և հիշողությունը տեղի,

մեկուսացման մեկնության հակառակ կողմում

հեռավորությունը չափվող հավասար է մերձությանն անբեկանելի:

Քեզ նկատի ունենալով՝ խոսում եմ բոլորի մասին և տեսնում միայն դեպի ներս

այս պատից, որը իմը (մերը) չէ միայն:

 

Ձեռքդ բացվում-փակվում է փամփուշտների անփոփոխ ներկայությամբ,

մինչ դեկտեմբերը, երկու շաբաթը մեկ ջրվող ծաղկի ոլորվող ցողունի պես,

մոտենում է վերջին մարտի:

Ստվար ու մշտամնա լեռնաշղթաներն այս՝ սպասման անվհատ մարմին,

իսկ ես չեմ հաշտվում. մնալու, երևալու, սիրելու, վերապրելու կամքի կողմնացույցը

հստակ է, ինչպես երբևէ:

 

Ազատագրումը վերահաս հոմանիշն է թանձրամարմին անտառների,

որոնք կասկած են հարուցում, թե արդյոք լիարժեք է քեզ ընդգրկող ներկայությունը երկրի վրա (ինչպես մտածել էիր առնվազն մեկ երկվայրկյան շարունակ)

և որոնք տարածականորեն անհյուրընկալ են անգամ մեկ ստորակետի հանդեպ:

 

Տևել մինչև ավարտն աղետի և պատմել պատմությունը քո, չդառնալ այն:

Զուգահեռ երկխոսություններ բնապատկերի հետնախորքում՝

ինքնաեռի և անընդհատաբար ծավալվող կտորի շուրջ:

Մանվածապատ, անուշաբույր, անպարագիծ և կարծր,

հանուն վերադարձի:

Առաձգական մենությունն իմ ընկերակցում է ծառի ամենաբարձր ճյուղով քողարկված, չտեսնված լինելու պատճառով անանուն թռչունի շնչառությանը:

Սիրտն է այս միայն քոնը հերթական հարությունից առաջ:

 

[1] Հատված Էզրա Փաունդի «Լիբրետտո» բանաստեղծությունից (թարգմ.՝ Սամվել Մկրտչյանի):

 

Հեղինակ՝ Աիդա Հարությունյան

Նկարազարդումը՝ Նարե Նավասարդյանի