Այս աշխատանքը ներկայացված է «Շրջափակված Արցախ» մրցույթին
Ես հիշում եմ օրեր, որ էլ հետ չեն գալու,
Էդ օրերը ուրախության օրեր էին,
Սիրո, մաքրության, կյանքով լի օրեր էին,
Էդ օրերը Քիրս բարձրանալու օրեր էին,
Դիզափայտի օրեր էին,
Շուշիի «Գաստրո բակ»-ի օրեր էին,
Հունոտի կիրճի օրեր էին,
Ֆուտբոլի և վոլեյբոլի օրեր էին,
Իսկ հիշու՞մ եք CONIFA-ի օրերը:
Էդ օրերը արշավների օրեր էին,
Դադիվանքի, Ղազանչեցոցի օրեր էին,
Էդ օրերը վրանային ճամբարների և Տաք ջրում լողանալու օրեր էին,
Էդ օրերը փառատոնի օրեր էին՝ ժենգյալով հացի, նռան, կուրկուտի, խորովածի,
Հադրութի՝ Տողում, Արցախյան գինու օրեր էին,
Էդ օրերը միասնության օրեր էին,
Արժանապատվության և Տեսակի օրեր էին,
Էդ օրերին բոլորը ներկա էին։
Հիմա առիթները քիչ են, բացականները՝ շատ,
Ներկաները՝ կիսատ ու խռոված՝ կյանքից, աշխարհից, սեփական ես-ից․․․
Նանար Պողոսյան
Նկարազարդումը՝ Նարե Նավասարդյանի